یادم میاد چن سال پیش وقتی تو موهام بالای پیشونیم چن تار موی سفید دیدم ، گفتم دیدی پیر شدی!!
کسی بت نگفت بابا ، خوب حالا وقتشه که دیگه غزل خداحافظی رو بخونی . بعد میرفتم قیچی رو ور میداشتم ، روبرو آینه ژستی میگرفتم و با چن تا سرفه الکی که یعنی بازی بازی با موهای مو هم بازی! مهمون ناخونده رو قلع و قمع و نقش زمین کرده و با لذتی شیرین از رقص موهام تو انگشتای دستم حظ میکردم .
تو همون سالا یه پیر زن ماهی به اسم خورشید خانوم تو همسایگی ما خونه داشت . خیلی بمن محبت میکرد و میگفت : تو رو مثل بچه هام دوس دارم . ننه خورشید ظاهرش گرم و آتشین و زبونش به غایت دلنشین بود . یکی از همون روزای دوس داشتنی منو صدا زد ،بغلم کرد و تو موهام دس کشید منم زیر نور خیره کننده نگاش ذوب شدم ، برام یه کلاه خریده بود ، اونو به سرم گذاشت ، ور اندازم کرد و گفت : چقدر بت میاد و بعد با خند های شیطنت آمیزی ادامه داد : احمد سرت کلاه گذاشتم !!!
سالها بعد تو کوران مشکلات زندگی و طوفان های پیاپی و نفس گیر روزگار آنقدر سیل خوردم و دست و پای مدام زدم که به بیماری DLE مبتلا و همه ی موهای سرم در مدت کوتاهی ریختن و درست شدم مثل آدمای سرطانی که شیمی درمانی میکنن ، طاس طاس . خیلی غصه خوردم . از شکل و قیافه خودم دیگه بدم میومد . بنظرم همه به سر بی مو و کله طاسم خیره میشن و منو به همدیگه نشون میدن . دیگه از جاهای شلوغ ، مثل عروسی ، جشن و مهمونی بیزار بودم ، پاک منزوی شدم . هر کی یه لبخندی رو لبش بود فکر میکردم داره منو مسخره میکنه . از آینه بدم میومد و سعی میکردم روبروش قرار نگیرم . همیشه خودمو دلداری میدادم فردا صبح که از خواب بیدار بشم موهام مثل چمن که از زمین در میاد ، در اومدن . همون موهای جو گندمی نرم و لطیفی که با یه نسیم آهسته آشفته میشدن و پیشونیمو قلقلک میدادن .
این روزا بدون کلاه اصلا و ابدا از خونه بیرون نمیرم و فکر اینکه باد بهاری یا چه فرق میکنه باد پاییزی کلاه رو از سرم بندازه و منو خیط کنه دیوونم میکنه .
هر چی باشه کلاه باعث میشه تا دیگران از دیدن منظره زشت سرم آزرده خاطر نشن .
حالا دیگه کلاه عضو لاینفک زندگیم شده و بعضی وقتا کفرمو بالا میاره !!
اما امروز یه روز دیگه ایی بود و یه اتفاق جالب و عجیبی برام رخ داد . ساعت سه و نیم بعد از ظهر تو اوج گرمای پنجاه درجه ایی مرداد ماه جنوب ، وقت تعویض شیفت کارگران کارخونه ، متوجه شدم که اکثر کارگرای نوبتکار ، هم صبحکارا
که داشتن میرفتن خونه و هم عصر کارا که داشتن میومدن سر کار ، برا همدردی با من کلاه سرشون گذاشتن ، یه شور و شوق عجیب غریبی بمن دست داد که نگو و نپرس . خدا شاهده آنقدر روحیم تازه شد که طاسی خودمو مثل تفی انداختم تو جوب آب و درد خودمو فراموش کردم .
بعد به آسمون نیگاه کردم از همیشه خدا آبی تر شده بود . لبخند تلخی زدم واز خورشید خانوم که به سر همه کلاه گذاشته بود تشکر کردم .
مرداد 86
