یـاس پنج پـر

180 درجه بطرف روم !

yas5par — Tue, 17 Nov 2009 17:27:18 GMT

حمید و احمد از اول که نشستن رو صندلی خودشون تو اتوبوس ، حمید مثل جغد کله ش رو 180 درجه هی به چپ و راست میچرخوند .

یه پیرزن بد پک و پوز با دختر سبزه ی با نمکش اومدن و نشستن سمت راست اونا . حمید قند تو دلش آب شد و بلند گفت :

خبر از خود ندارم چون سپند از بی قراری ها

نمیدانم کجا خیزم ؟ نمیدانم کجا افتم ؟

احمد بش گفت : چیه شاعر شدی دلسوخته ؟ مثل فیل همیشه باید تو سرت بزنن تا آدم شی بی جنبه ؟ حمید گفت : ها ! نه اینکه تو مثل قرآن بی عیبی با جنبه . بخورمت با اون کلاست . پیرزن غیض کرد و یه نگاه عاقل اندر سفیه بشون انداخت یعنی خفه شید دوتاتون . حمید تو لب رفت و آهسته گفت : گه تو این شانس . نگاش کن انگار هند جگر خواره لامصب !

انگار کک تو تنبون حمید افتاده بود ، آروم و قرار نداشت . به دنبال صدتا بهونه میگشت تا یه نیم نگاه به دختره بندازه تا عکس العملش رو ببینه . تور پهن کرده بود !

پاسی از شب گذشته بود و اتوبوس با صدای یه نواختی تو جاده میتاخت . حمید گفت : صندلی مثل قبره ، تنگ و تاریک و ترش . من نمیتونم بخوابم . احمد گفت : بابا کپه ی مرگت رو بزار و مثل بقیه بخواب دیگه . اح ح ح !

حمید سر صندلیش هی لول خورد و ملق زد و ادا اصول دراورد تا بلاخره از تو ساک دستیش حوله ی چرک مُردش رو پهن کرد کف راهرو و روش دراز کشید !!

معلوم نبود چقدر گذشته بود که یه دفه صدای جیغ و داد قال بلند شد و خواب رو از چشای همه ی مسافرا پروند . غلغله ی روم شد .

معلوم شد که شیطون و هوای نفس دست به یکی کردن و حمید رو وادار کردن تا یواشکی دست درازی کنه و بخاد پای دختره رو لمس کنه اما به کاهدونی زده و اشتباهی پای پیرزنک رو گرفته !!!!!!!

چه بلبشو و آبرو ریزی شده بود . احمد به حمید گفت : تخمت رو گذاشتی زالو ؟! دیگه نمیتونم بمونم ، باید همین جا پیاده شیم !

اتوبوس تو بیابون کنار جاده ایستاده بود و اونا داشتن پیاده میشدن که حمید بلند گفت :

غم مخور زانکه بیک حال نمانده است جهان

شادی آید ز پی غصه و خیر از پی شر !

احمد یقه ی حمید رو گرفت و کشید و باعصبانیت گفت : بیا بریم پائین جان مادرت !

اتوبوس حرکت کرد و دو تایی تو ظلمت بیابون فرو رفتن / .

ته وبلاگی :

میتونسم بگم : حسین و نامزدش یا فرامرز و داریوش یا علی آقا و زنش !!! حالا هی گیر ندین که حتما فکر کنین خودم بودم و چه و چه ! اینا تراوشات فکری منه . داستانه ِ داستان .

خفت گیری !

yas5par — Sat, 14 Nov 2009 07:40:18 GMT

پدرم گفت اگـــر زن گــــیری راه تــــو راست شود تـــا پیری

بشدم خام دگرباره کـــــزین روز من شب همه اش درگیری

جـام زرین تجرد چو شکست هر نفس شد بخدا سختگیری

من و او در جدلیم بر اتمی ! زن و شوهر ز پی مـــــچ گیری

من و غم گشته رفیق جانی گاهــــی لبخند زنیم تـمرینی

تو مـــــــرا چـاه فکنـدی بابا هچو یوسف که شود زنجیری

ندهم گوش به حرفت دیـگر گوش خود را بکنـــم درز گیری

زن من ماردو سر افعی شد دخترم زد به دلــــــم چند تیری

من شدم پیر و پسر شد برنا هر دو جیبم بکند گــــرد گیری

بارالها بنما روی خرم را حالا به شکارند مرا روز خوش خرگیری

پند احمد بشنو از تــــه قلب عاقلا ! زن تــــــــو نگیر تا میری

ته وبلاگی :

ظریف صاحب نظری میگفت :

داشتن گوشهای دراز دلیل خریت نیست . خریت یک احساس باطنی است !

خلاف اصول !

yas5par — Fri, 13 Nov 2009 11:21:53 GMT

دو خط موازی زمانی بهم میرسند که یکی از آنها بطرف دیگری مایل و شکسته شود .

من شکسته شدم .

گُنگ !

yas5par — Sat, 07 Nov 2009 18:25:18 GMT

خونه ی کِل گوهر اونقدر کوچیک بود که گلاب به روتون ، روم به دیوار ، مُستراحش رو تو پشت بوم درست کرده بودن .

یه روزی که راه آبش گرفته شده بود ، با زدنِ هزار سیخ و چوب و چندل وا نشد که نشد . اهالی منزل مجبور شدن عمّله بنّا بیارن تا گرفتگی گُنگ رو درست کنن .

همین که چن نفر تو اون کوچه ی تنگ و باریک جمع میشدن ، یه واقعه بود مثل معرکه ی رسول مار خور.

همون روز کذایی هم احمد از مدرسه برگشته بود و داشت میرفت خونه که تو جماعت بیکارالدوله گم شد وایساد به نظاره !

اوسا که با خُبرگی خاص مسیر لوله ی سیمانی توالت کار گذاشته شده توی دیوار رو تشخیص داده بود ، ضمن اشاره به یه نقطه از دیوار به فاصله دو متری از کف زمین به شاگرد کلنگ به دستش گفت : بزن از اینجا ، بترکون !

چندمین ضربه بود که ناگهان لوله ی سیمانی با صدای گورومب ، ترکید و بوی گند خَلا همه ی کوچه رو پُر کرد .

منظره ی خبیثی شده بود . اوسا ، عمّله ، اهالی مُحّل ، حتّی خود احمد و گستره ی کوچه به رنگ زرد مایل به قهوه ایی در اومده بودن .

ته وبلاگی :

گُنگ - ا . ( گُ ) لوله سفالی ( سیمانی ) که برای عبور آب ( فاضلاب ) در زیر زمین ( دیوار ) کار میگذارند . تنبوشه هم گویند .

صندلی خاردار !

yas5par — Mon, 02 Nov 2009 19:12:18 GMT

یه محمد حسنی بود که سر کار با همکاراش دائم سر صندلیش بگو مگو داشت که چرا صندلی اونو دائم جابجا میکنن ؟! علی رغم اینکه همه ی صندلی ها مثل هم بودن . محمد حسن روی چرم پشت صندلی خودش نوشته بود :محمد حسن !

احمد یه روز خواست به این کشمکش هر روزه خاتمه بده . واقعاً قصد شیطنت نداشت ! وقتی او تو اتاق نبود ، ماژیک رو برداشت ، دستخط اونو جعل کرد و پشت همه ی صندلی ها نوشت : محمد حسن !

محمد حسن یکی دو ساعت بعد که متوجه شد رو کرد به همه ی همکاراش و با عصبانیت گفت : یعنی همه ی شما قُرم ...ها، محمد حسنید؟!

ته وبلاگی : بخدا شرمنده ام ، خوب باید در محضر خواهران و برادران ادب را رعایت کرد اما تو کامنتی که یکی از دوستان نوشته اند :( قرم ) یعنی چی ؟ خودتان شاهد هستید که من بخشی از کلمه را به لحاظ رعایت موازین اجتماعی سانسور کرده ام . حالا که ممکن است این کلمه منحوس برای بعضی ها نا مفهوم باشد ، لطفا رجوع شود به کتاب فرهنگ لغات ! ولی توضیح میدهم که این کلمه بصورت ( قرمساق ) - ص { ت } ( قُ رُ ) نوشته میشود و به معنی کسی که در باره ی زن خود تعصب نداشته باشد و زن خود را ( استغفرالله ) به دیگران بدهد . دیوث نیز گویند .

باز هم شرمنده ام و معذرت میخواهم .

کوفت و کوب میخ با چکش!

yas5par — Fri, 30 Oct 2009 16:40:18 GMT

دوش میخی ز جفای چکشی گفت نزار ای چکش چند ز سر کوفت تــــــو بینم آزار ؟

کله ام پخ شده است از کَــرَمت تا زانـو مـن فــــرو رفته تنم ، بــا سر ِخویشم بگذار

ضربتی هم به سر و قامت یک پیچ بزن پا بکش از سر میخ ، گوش بده ، دست بدار

کــج و کوله شدم از ضربت تـــــو لاکردار نیم نگه بر سر پیچ کن که تنش نیست فگار

به ره کوچـه ی دلبر کـــه بـود پیچ بپیچ بــــه در و بام نـــگر ، ره تو ببین ، دل بشمار

پیچ با تاب چرا هست به گیسوی نگار؟ در کمرگاه بُتان پیچ شود گاه مدامش سر و کار

زَهره ام میترکد چـــون ز نگاهت کُوبن چند گیرم بــــه در و تخته و دیـــوار قــــــــرار ؟

* * * * * *

پس از آن غرغرو اِخلاطِ همین میخ سمج رنـــگ رخسار چکش سرخ شد از فرط شعار

دنده ی بـــــــَـــک بگرفت رفت هوا ، واویلا به سر ِمیخ چنان کوفت ، شدش هوش خمار

* * * * * *

چون بشد کوفته ی کاری و سخنهای درشت باز هم میخ زبان بسته بر آورد ندا میزد جار

منم احمد که شدم میخ به دیوار تو یـــــــار نشوم کنده به میخ کش که تویی آرم ! قرار

روی سنگ پا به سفیدی تــــــن میخ بشد چـــــون زبـــــان آوری میخ بدیدش هر بـــار

میخ نویس : ببخشید اگه زیاد چکش کاری نشده !

شوق نترسیدن !

yas5par — Wed, 21 Oct 2009 20:56:18 GMT

شوق نترسیدن دارم

برای بادبادک چه فرق میکند که در دست کودکی بازیگوش است یا پیری سفید مو ؟

برای شبنم چه فرق دارد که بر گلبرگ گلی آرمیده یا بر برگ خزان زده ی پاییزی ؟

برای قطره ی آب چه فرق دارد که در آغوش آبشار کوهساران است یا در چشمه ساری تنها ؟

برای درخت پیر نارون چه فرق دارد که سایه اش بر خاک افتاده یا بر چمن باغ ؟

برای نسیم چه فرق دارد که قاصدکی را به پرواز در آورد یا برگ خشکیده ایی را ؟

شوق نترسیدن دارم

برای من چه فرقی دارد که از کی میترسم ؟

من شوق نترسیدن دارم

بند ذهنم را که سالها است بر گردن روح و جانم سنگینی میکند را بی تردید میگشایم

شوق نترسیدن دارم

از نردبان بلند نور بالا میروم . سایه ام هم بر زمین ٫ شوق نترسیدن دارد !

باران صبحگاهی بند آمده است و در افق تابناک دشت نقره ایی ٫ قوس و قزح آغوش خود را گشوده است . با نگاهم پرستوی مهاجری را میپایم که در دامان رنگین کمان گم میشود .

شوق نترسیدن دارم

برای مادرم چه فرق دارد که من صدایش را نشنوم یا برادرم ؟

او با چادر سفید نمازش بر آستان در ایستاده است و مرا صدا میکند : احمد بیا پایین ! آلان بابات میاد و شر بپا میکنه !

هنوز شوق نترسیدن دارم و آخرین پله را هم میروم . زیر پایم خالی میشود .

لذت پرواز را با همه ی وجودم احساس میکنم .

یه خوشه سلام

yas5par — Mon, 28 Sep 2009 17:57:35 GMT

واله دیدم هر چی بگم عذر بدتر از گناهه و خودم هم از حرفایی که میخواستم بزنم قانع نمیشم چه برسه به شما دوستان گلم .

حالا هم صد هزار مرتبه شکر خدا که یه فرصت کوتاهی اتفاق افتاد تا بتونم اقلا بگم که هنوز زنده هستم .

انشالله سر فرصت میام و کلی براتون حرف دارم هم از زمین و هم از زمان .

یکی چراغ اوله روشن کنه .

اصلاح مجانی

yas5par — Sun, 24 May 2009 06:59:18 GMT

حاج محمود اخوی بزرگ و صاحب وجنات و سکنات احمد ، وقتی از خونه ی دوستش مصطفی اومد ، تو پلاستیک سیاه یه ماشین اصلاح دستی آلمانی اورده بود خونه که ناسلامتی سر همه ی برادرا رو مجانی اصلاح کنه . اول از همه هم گیر داد به احمد بینوا که : موهای تو لختن ، بیا بشین اصلاحت کنم ! عصبانی شدن و اصرار و تعقیب و گریز از دست برادر بزرگ امکان پذیر نبود که نبود !

عاقبت با اصرار مادر و قدرت لایزال ! فرزند ارشد خانواده ، زیر نگاههای پر ولع و کنجکاوانه ی همه ی اهالی منزل ، احمد وسط حیاط زیر برق آفتاب ، پیرهنش رو دراورد و لخت روی چهارپایه نشست . حاج محمود فیگور آرایشگران حرفه ایی را گرفت و ( یک دست جام باده ... ) با یک دست ماشین اصلاح و با دست دیگر شونه ی دندونه شکسته ی حموم مادر را تو موهای احمد زد . کمی آب هم به موهای احمد پاشید و فاجعه شروع شد !

احمد افتادن موهای خنک و خیسش را روی بدن برهنه اش احساس میکرد و گه گاه که منگنه ! توی موهایش گیر میکرد و چپه چپه از موهاش از ریشه درمیومدن فریاد و ناله اش به آسمان بلند میشه و از درد چشاماش پره اشک شده بود . مادرش میگفت : بچه چته ؟ مگه مار نیشت زده که اینطور فریاد میکشی ؟

شاید یک ساعت یا نیم ساعت از کلنجار رفتن حاج محمود با کله ی احمد بینوا گذشته بود که هنوز کارزار ادامه داشت . فریادهای دلخراش و اشک جاری شده ی احمد و قهقه بی وقفه بقیه خواهر برادرا ، هم حاجی رو جون به سر کرده بود و هم احمد رو .

سر احمد شده بود مثل زمین چمنی که بز توش چرا کرده باشه . تیکه تیکه از سفیدی پوست سرش زده بود بیرون و بدن لختش غرق مو شده بود . مگسها هم وقت گیر اورده بودن . علاوه بر کشیده شدن موهای سرش توسط اون دستگاه لعنتی ، مو تو چشمش رفته بود و اشک هم بش مهلت نمیداد . خارش دماغش که هیچ !

تا آخرین لحظه که تونست مقاومت کرد اما وقتی برا چندین بار ماشین اصلاح تو موهاش گیر کرد و همه داشتن با قیچی موهای گیر کرده تو منگنه را میچیدن که دستگاه آزاد بشه نه احمد ، با فریاد بلندی از جاش بلند شد و گفت :کثافتا منو کشتین . ممود ر...م تو دستگاهت و گ... تو صورت اون رفیقت .

ماشین اصلاح مثل پاندول ساعت تو موهای احمد گیر کرده بود و آویزون ! لخت و برافروخته مثل کرگدن پر پشم ! از خونه زد بیرون و در حیاط رو بشدت بهم زد !

دعوت پر ماجرا

yas5par — Thu, 14 May 2009 17:11:28 GMT

زیر درار بست درخت انگور ، احمد با نگاه پر ولعش شاهد رسیدن غوره های ترش و ریز شده بود و هر روز منتظر تا عیالش خونه نباشه تا شکمی از عزا در بیاره و کلی معشوف ! زنش اونقدر حساسیت بخرج داه بود که اینا هنوز نرسیدن و نگاه به زیبایی انگورا بهتر از خوردن اونا است که دیگه تاب و توانی برا احمد نمونده بود .

سه شنبه بود که عیال رفته بود خونه ی مامان جونش که سبزی خورشتی هاشون رو پاک کنن ، نیما کوچلو پسرشون رو هم برده بود باش .

موقعیت سوق الجیشی مناسبی فراهم شده بود تا احمد ، سعید دوست غارش رو ، دور از چشم حساس بانو ! به خوردن یه شکم سیر انگور دعوت کنه که تنهایی حال نمیداد .

سعید که خلق خوش عیال احمد رو میدونست خیلی سعی کرد که با بهانه های بند تنبونی که : کار دارم و نمیام و چه و چه به این دعوت پر ماجرا نره ، اما نشد که بشه !

بالاخره عاشق به معشوق رسید و لحظه ی دیدار . احمد به سعید گفت : بزار دو تا صندلی بیارم و بریم رو صندلیها وایسیم و دونه دونه از انگورا بچینیم و میل بفرماییم . بعدش همینکارو کردن .

هنوز یه ربع ساعتی از تناول بی چون و چرای مرواریدهای بی صدف ! نگذشته بود که صدای در زدن بلند شد . احمد مثل یه وزق از رو صندلی پرید پایین و در حالیکه رنگ به رخسارش نمونده بود و رگهای گردنش زده بیرون با فریادی در گلو مُرده گفت : سعید ، سعید بیا پایین بیا پائین ، خانمم اومد ، خانمم اومد ! صندلی ها رو به گوشه ی حیاط پرت کردن .

سعید بینوا با اون قد درازش نزدیک بود از رو صندلی پهن بشه رو موزائیکای کف حیاط . پرید پائین و خودش رو تکوند و دستی به یقه اش کشید و هر دو خبردار پشت در حیاط ایستادن تا احمد در رو باز کنه .

احمد در حیاط را آهسته باز کرد تا از دل و جون به خانمش سلام کنه و وانمود کنه که هیچ اتفاقی نیفتاده .

در که باز شد بچه ی سه چهار ساله ی همسایه در حالیکه مفش تا روی لبش آویزون شده بود گفت : نیما خونس ؟